هیچ وقت توقف رو تاب نیاوردم میخوام و میدونم که دوباره بلند میشم اینبار تنهای تنها ... ولی محکم تر از قبل سالهای اول این وبلاگ یه متنی رو از جایی اینجا نوشته بودم: " موفقیت مثل جنگیدن با گوریل ..." تصویری که در ذهنم میاره .. یه جنگل ، تو تنهایی ، یک گوریل بهت حمله میکنه .. فرار کاری برات انجام نمیده .. قایم شدن فقط ترسِت رو بیشتر میکنه ... باید وایسی و باهاش بجنگی ... تا از پا بیافته ..

روز به روز بیشتر از آدمها میترسم .. روز به روز بیشتر به این میرسم، که تا میتونی از آدمها فاصله بگیر .. تا میتونی خوشبین نباش بهشون .. تا میتونی فاصله بگیر .. تا میتونی صمیمی نشو .. دنبال کشف آدمهای جدید نباش ... حصار نامرئی تنهایی ت رو جلوتر ببر .. و .. از اونجا بهشون خوش آمد بگو .. خودت خودت رو درک کن .. تا نیازی نباشه دیگری تو رو درک کنه

امروز ساعت ۱۷:۵۱ دقیقه پاییز از راه میرسه

و میبالم به اینکه دختر پاییزم .. پاییز برای هر کسی قابل درک نیست ..

پاییز سرشار از عشق ..

پاییز سرشار از شادی ها و غم هایی که تو دل هم گره خوردن